Montana's Cedar Creek Gold Rush

The Cedar Creek Mining District ligt in Mineral County, Montana op de oostelijke helling van de Bitterroot Mountains, ten zuidwesten van wat nu de stad van Superior. Het district omvat Cedar, Quartz en forel Kreken en hun Trib-utaries, die van oorsprong in de buurt van de top van het noordwesten uitbreiding van de Bitterroot Range.

De kreken stroom noordoosten aan de Clark Fork River. Mineral County is gebonden door Missoula en Sanders provincies en deelt een grens met de staat Idaho.

Mineral County

Mineral County omvat 1223 vierkante mijlen. Het land is 82% National Forest en wordt beheerd door de US Forest Service. 3% van de grond is eigendom van de staat Montana en 15% is particulier bezit. De provincie mijnbouw rijke geschiedenis leent zijn naam.

De meeste van de provincie topografie is vrij ruig met verhogingen variërend 2500 tot 8000 meter boven de zeespiegel.

Er zijn 87 mijl van de rivier, 650 mijl van beken en meer dan 50 hoge bergmeren complimenten aan de ontelbare alpenweiden, prachtige watervallen en kaak dropping vergezichten.

De Mineral County gebied begonnen worden ontwikkeld na de aanleg van de Mullan Trail in 1859. Voorafgaand aan de clearing en het uitsnijden van het parcours, zeer dichte bossen van reusachtige ceders, Ponderosa Pine, Hemlock, Tamarack en dennen maakte reizen door het gebied zware en zeer gevaarlijk. Kapitein Mullan verbood een van zijn mannen om te zoeken naar goud uit angst voor een "goudkoorts" zou verstoren het parcours bouw.

Op 11 september 1865 de eerste twee aanvragen werden ingediend, op de St. Regis River. WW Johnson, die werkte als landmeter op de Mullan Trail, een gouden claim ingediend, de "Missoula Gold en Silver Quartz Ledge," en Peter Toft ingediend de "Beaver Gold en Silver Quartz Ledge." Sketchy historische gegevens niet aan te geven of een vordering ooit was feitelijk heeft gewerkt.

Geschiedenis Van De Cedar Creek Gold Rush

In het najaar van 1868, een Franse Canadees prospector, Louis Barrette had liep uit van geluk en dromen werken de goudvelden van Noord-Idaho. Moedeloos en brak, ging hij uit voor de Franse Canadese kampement van Frenchtown gelegen langs de Mullen Road. Barrette hoopte dat de vriendelijkheid van zijn landgenoten onderdak zou hem door de strenge winter Montana.

Reizen vanuit Idaho naar Montana, Barrette volgde de St. Joe rivier om haar bovenloop in de Coeur d 'Alene Bergen. Terwijl hij reed langs de top parcours zag hij een diepe bassin op de Montana kant dat, om het oog van zijn goudzoeker's, zag er veelbelovend uit. Maar de winter in en bewoog hij nodig over te gaan tot Frenchtown vóór sneeuwval in het hoge land verhinderd zijn passage.

Barrette vastbesloten dat hij samen zou brengen leveringen en terug te keren naar vooruitzicht het gebied in het voorjaar.

Op zijn reis naar Frenchtown, Barrette voldaan Adolph Lozeau, een collega Frans Canadees die geëxploiteerd een ranch ongeveer vijf mijl ten oosten van de monding van Cedar Creek. Lozeau Veertig Mile House was een halte voor reizigers zwervig Mullen langs de weg voor twee jaar. Lozeau zou blijken te zijn een centrale karakter in de saga van de Cedar Creek Gold Rush.

Fortune en omstandigheden vertraagd terugkeer Barrette aan de vallei van zijn dromen. Het was niet tot in de late herfst van 1869 dat Barrette in staat was om apparatuur en benodigdheden en terug te keren naar Cedar Creek monteren. Barrette en zijn partner, Basil Lanthier, doorkruist de steile ceder geklede Gulch op rijpaarden vergezeld door een reeks van de verpakking paarden geladen met voldoende voorzieningen om hen duren enkele weken.

Barrette en vertrek Lanthier's van Frenchtown was niet een goed bewaard geheim. Geruchten en speculaties over het succes van hun verkenning waren gemeenschappelijke roddelen. Alle wachtte oren om te horen van een nieuwe gouden staking of een andere storing.

Moe, maar juichende, de partners aangekomen Cedar Creek en daarna voortgezet stroomopwaarts ongeveer vier mijl tot ze vond een grazige weide gelegen aan de monding van Cayuse Creek. Lathier ging over het opzetten van hun basiskamp en Barrette liep naar de kreek.

Lady Luck glimlachte! Op 9 oktober 1869, werden grof nuggets ontdekt waar de wateren van de Cayuse toegetreden Creek Cedar Creek. Overcome met "Gold Fever" Barrette en Lanthier waren niet tevreden met hun eerste vooruitzichten en waren vastbesloten te houden prospectie het ravijn voor rijkere concentraten.

Zich bewust van de onvermijdelijke stampede zodra het nieuws van hun ontdekking bekend was, wilde ze op zoek naar de beste site in het gebied en het spel uit voor de zwermen stormloop van goudzoekers die race om een staking had een kans om claims in het gebied bestand.

Ten slotte is blij met de in de buurt van tien ounces goud dat hij opgedaan proef van twee gaten, Barrette gevestigd zijn ontdekking vordering op de "Louiseville Bar", die nu binnen de grenzen van Cinker's Mine.

Het was nu eind november. winter greep de bergen en Barrette en Lathier's levert liepen kritisch laag. De twee goudzoekers terug naar ranch Lozeau aan bevoorraden. Zij toonden Lozeau het goud en zijn hulp ingeroepen om te reizen naar Frenchtown voor voorzieningen. Barrette en Lathier wist dat als ze ging terug naar het kamp speculanten zouden hen volgen terug naar hun ontdekking.

Nieuws van een gouden staking was een groter geheim dan Adolph kon houden. Losgemaakt door drank ', vonden ze goud "gleed van lippen Lozeau en de rush is on! Bij daglicht de volgende ochtend meer dan 100 goudzoekers waren wanhopig klauteren op en neer van de drainage.

In het begin van december, die voldoen aan een mijnwerker die de Barrette Mining District en aangewezen de stad Louisville op ontdekking Barrette bewering als de wijk hoofdkwartier. Bad gevoelens ontstond toen de Deer Lodge krant, de "Nieuwe Noord-West" gemeld dat de stad Louisville werd vernoemd naar de vrouw van Lozeau's, Louise en niet na Louis Barrette. Adolph Lozeau had genomen krediet voor de ontdekking toen hij in feite had geen deel aan alle partners in de staking.

Zoals goudzoekers uit het hele grondgebied rende naar Cedar Creek, de Barrette mijnstreek verplaatst naar het vaststellen van de regels voor het indienen van claims. De lengte van een claim is beperkt tot 200 voet, met de breedte niet meer dan 9 meter van de bank boven de high-water mark aan elke kant van de kreek. Iedere nieuwe aankomst was een vordering alleen toegestaan, met uitzondering van Barrette, die werd toegestaan een extra argument om zijn nummer 1 ontdekking claimen.

Woord van een gouden staking reist de wind en verspreidt zich als wildvuur. De staking op de Cedar Creek was geen uitzondering. Goudzoekers stroomden naar de razernij. Een correspondent voor de Nieuwe Noord-West-krant, het schrijven van Missoula, gemeld. "Missoula is wild geweest voor een week". "Hotel keepers, kooplieden, klerken, ijdele mannen en instappers, zijn allemaal verdwenen. . . .

Deze intensieve migratie in zo'n afgelegen en beperkt gebied gepresenteerd enorme uitdagingen in de manier van voedsel en onderdak tekorten. Binnenkort 60 mule pack treinen gegoten in de canyon verkoop rubberlaarzen, dekzeilen, spek en bonen. Wonen ontoereikend was met de meerderheid van de woning alleen geïmproviseerde hutten gemaakt van kwast, takken en canvas. Het gebied kranten waarschuwden de stampeders te gaan "goed gekleed, deken en kneep".

Slecht weer, voedseltekorten en gevaarlijke omstandigheden niet ontmoedigen degenen die hebben geleden goudkoorts. Binnen de maand de sneeuw-packed drainage werd verkaveld in bijna 2500 afzonderlijke vorderingen. De gemoederen liepen hoog op, geweld werd gemeenschappelijke plaats en beweren springen tierde welig. Naar schatting 3.000 mannen overwinterde dat jaar in het ravijn en het werd bezocht door drie keer dat er veel meer. Die eerste winter was het mannen alleen als er geen vrouwen op de kreek in 1869.

Saloonkeepers, smeden en handelaren waren net zo opgewonden als de mijnwerkers over mogelijke Cedar Creek's. De nieuwe bewoners van Louisville, Mugginsville, Cedar Junction en Lincoln City keek met vrolijkheid als deze ambitieuze ondernemers geopend voor het bedrijfsleven. Mijnbouw kampen ontstaan en werden snel verlaten als de focus van placering verschoven rond de wijk. De Helena Daily Herald gemeld op 3 maart 1870 dat "Louisville had 680 huizen; Cedar Junction 91. Lonen zijn $ 4 - $ 5 per dag." "Louisville ... prospectie is ... lopen zo hoog als $ 1.250.00 een pan.

De bevolking van het district roos omhoog van 10.000 volgens sommige schattingen. In 1870, Forest City, op Cedar Creek zelf, bereikte een bevolking van meer dan 7.000 en werd beschouwd als een centrum voor de handel veel steden in de omgeving inclusief Missoula. Zoals in elke Gold Rush, whiskey vloeide, fortuinen gemaakt en verloren en het leven was voorgoed veranderd.

Vroeg productie van de Cedar Creek Rush is geschat zo hoog als $ 10 miljoen dollar. Het goud gedolven uit Cedar Creek werd met name in fine; wat goud dat was 982 boete werd hersteld en het was niet ongebruikelijk dat het als te hoog te zijn als 960 tot 970 boete. Op het moment van de Cedar Creek Strike, was goud verhandeld op 20,50 dollar per ounce. Wanneer men vandaag de prijs van goud is van toepassing op meer dan $ 1.000,00 per ounce op de calulation, zijn de cijfers inderdaad indrukwekkend. Mijnwerkers zijn notoir gesloten mond, maar een paar is bekend dat opscheppen, zodat het onmogelijk is om de werkelijke waarde van de staking weten, maar het geloofwaardig was een geweldige schat en avontuur.

Cedar Creek had ook zijn aandeel in de hardrock mijnbouw. De Amador kopermijn werd oorspronkelijk ontdekt in 1889 door te snijden in een grote ertslichaam 165 meter onder het bed van Cedar Creek, maar was niet volledig werkte tot 1900. Een townsite werd aangelegd 11 mijl onder de mijne, met een spoorlijn verbindt de twee. Potentiële beleggers werden gebracht met de trein uit het oosten en verkocht de aandelen in de mijn en partijen in de townsite. Een kleine smelterij werd gebouwd op Cedar Creek voor het verwerken van het erts. In 1919 werd de spoorlijn werden verwijderd ten gunste van het ophalen erts per vrachtwagen. Veel van het oude spoor bed is de basis voor de Cedar Creek Road zoals het nu is.

Er was placer mijnbouwactiviteiten langs deze kreken of hun zijrivieren bijna elk jaar tot de Tweede Wereldoorlog. Van 1946 tot en met vandaag, een handvol winterharde mijnwerkers blijven hun zoektocht van het ongrijpbare gouden mineraal.

Welkom op de Cedar Creek en kleur kan je vinden in de bodem van je pan!

Rate Article

Related Videos
Play Video How to Spice Up Your Life With Herbs!	Play Video Arizona Fossil Creek Fishing Guide	Play Video How to Play the Song "Cripple Creek" on a Fiddle	Play Video Deconstructing 40 Creek	Play Video Hoe te spelen Salt Creek op de Fiddle

Hieronder zijn meer artikelen met betrekking tot het bovengenoemde artikel van de "Recreatie en Sport" voorwerp categorie.

Mensen die geïnteresseerd zijn in het bovenstaande artikel "Montana's Cedar Creek Gold Rush" zijn ook geïnteresseerd in de gerelateerde artikelen hieronder opgesomd: